Πολλές
φυλακές είχε η Ελλάδα, στα χρόνια της
Τουρκοκρατίας. Ήταν ένας χώρος όπου φυλακίζονταν
η Ελληνική δύναμη και λευτεριά.
Ήταν ένας χώρος όπου φυλακιζόταν το όνειρο για
λευτεριά, του κάθε Έλληνα σκλάβου.
Ήταν τόπος μαρτυρίου και καταδίκης.
Ήταν τόπος θανάτου.
Χωρίς ήλιο, νερό, φαΐ, άρρωστοι και βασανισμένοι,
πέθαιναν εκεί.
Μελέτησα πολλές φυλακές στην Ελλάδα. Έκανα μια
κάποια δική μου φυλακή, της περιόδου αυτής.
Στα πρόσωπα των φυλακισμένων, προσπάθησα ν'
αποδώσω διάφορες ψυχικές καταστάσεις και
διάφορες κοινωνικές τάξεις.
Έχω παλικάρια, παπάδες, διανοούμενους, νέους,
γέρους, ετοιμοθάνατους, μελλοθάνατους, ...
Αφήνω τον επισκέπτη ν' ανακαλύπτει και να
αποκαλύπτει αυτό το κλειστό, ανήλιαγο και υγρό
μέρος με την "βαριά" αρχιτεκτονική (καμάρες,
σταυροθόλια, βαριές σιδεριές), που λέγεται και
είναι φυλακή στα χρόνια της Τουρκικής σκλαβιάς.
και που δούλεψα με τον πρέποντα σεβασμό, με δέος
και πόνο.
Δώδεκα χρόνους
φυλακή, δώδεκα χρόνους σκλάβος,
εσάπη το κορμάκι μου και το δεξί μου χέρι.
Παρακαλώ την Παναγιά παρακαλώ τς αγίους
να γένη έν' ανακάτωμα να βγουν οι φλακισμένοι
να βγω κ' εγώ ο κακόμοιρος κι ο παραπονεμένος,
να γιατρευτή το χέρι μου να πιάσω το σπαθί μου
να πάρω δίπλα τα βουνά, δίπλα τα κορφοβούνια.
(Κλέφτικο) |
|
|
