Επί 34
χρόνια, μόνη κάτοικος της βραχονησίδας - της
νήσου Ρω - της αρχής και του τέλους της Ελλάδας,
απέναντι από την Αντίφελο (αρχαία Λυκία), ήταν η
Δέσποινα Αχλαδιώτου, η ακρίτας του Αιγαίου, η
κυρά της Ρω.
Από το 1927 μέχρι το 1961 έζησε εκεί και κάθε μέρα
ύψωνε την Ελληνική σημαία, πάνω στο βράχο. Έλεγε
έτσι σ' όλους τους ξένους - και κύρια στους
απέναντι Τούρκους - πως ο τόπος τούτος που
πατούσε, ήταν Ελλάδα (από τον Όμηρο και πριν, ως τα
σήμερα).
«Για την Ελλάδα το 'κανα. Νοιώθεις πιο πολύ την
Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι μέσα στο πέλαγος,
λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις Τουρκικές
ακτές», είπε όταν την βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών.
Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πήγε στο Καστελλόριζο,
και από κει έδρασε με αποστολές στρατευμάτων
προς την Μέση Ανατολή.
Στις 14 Μάη 1982, η 90χρονη Δέσποινα Αχλαδιώτου,
κηδεύτηκε με τιμές Εθνικής Ηρωίδας. Το φέρετρό
της ήταν σκεπασμένο με την Ελληνική σημαία.
Την αγριάδα των βράχων, το ξερό τοπίο και το
γαλάζιο της θάλασσας, προσπάθησα ν' αποδώσω.
Την αποφασιστικότητα της φυσιογνωμίας της θέλω
να δέσω με το νησί της, και να την κλείσω στην
μνήμη του κάθε Έλληνα.
« Χριστέ μου δος μου δύναμη
και Παναγιά μου αέρα
να πω τραγούδια μπιστικά για τη γλυκιά παντιέρα.
Σημαία μου Ελληνική, άσπρη και γαλανή μου,
όσα τραγούδια κι αν σας πω δεν πιάνεται η φωνή
μου».
Λαϊκό τραγούδι
Καστελλόριζου |
|
|
