Η Κύπρος, με τα
3.000 χρόνια Ιστορίας και Πολιτισμού, δεν είναι
απλά Ελληνική. Είναι Ελλάδα - πέρα για πέρα - και
μάλιστα με κοινή μοίρα στους αγώνες για λευτεριά.
Τη λευτεριά από τους Άγγλους αποικιοκράτες -
κατακτητές από το 1878 - την πήρε με θυσίες στον
αγώνα που 'κανε το 1955 - 1959. Και στη συνέχεια,
αντιστάθηκε γενναία στην προδοσία των μεγάλων
της γης που υποστήριξαν τους Τούρκους της
μειονότητας (18% έναντι 82% των Ελλήνων) το 1974.
Το πρόβλημά της δεν έχει λυθεί ακόμα. ( 4.000 νεκροί,
1619 αγνοούμενοι, 200.000 πρόσφυγες, είναι η παγκόσμια
ντροπή, σήμερα το 1995 ).
Χάριν αυτής της Ελληνικής ψυχής - της Κύπρου -
δημιούργησα μία υπερρεαλιστική σύνθεση.
Μια Κύπρια - όμοια με ταναγραία - διαμαρτύρεται
για τον αγαπημένο της αγνοούμενο, πατέρα, αδερφό,
φίλο, ... Στέκεται με πόνο και πείσμα (μπροστά στον
πρόεδρο Χ, αλλά και στον καθένα μας). Αντίθετα, ο
αόρατος πρόεδρος Χ, στέκεται αδιάφορος μπροστά
στο δράμα της, και κάθεται σε καρέκλα σκηνοθέτη!
Το χαρτί υγείας τα λέει όλα από μόνο του.
Και γω - σαν καλλιτέχνης, έχω δικαίωμα να
σημειώσω: « ο Πρόεδρος Χ, στο χρόνο Χ, σκηνοθετεί
στο όνομα της Κύπρου ».«
Δεν ξεχνούμεν τζαι καρτερούμεν την ημέραν του
γυρισμού,
την ημέραν της λευτεριάς-μας που θα 'ναι μέρα του
λυτρωμού.
Δεν ξεχνούμεν τους σκοτωμένους, αγνοουμένους τζι
'εγκλωβισμένους,
τους πρόσφυγές-μας δίχως πατρίδαν, αδικημένους,
βασανισμένους.
Δεν ξεχνούμεν με την Τζερίνειαν, με το Βαρώσι, με
τα χωρκά,
που σκλαβωμένα που τον Αττίλαν που μας γυρεύκουν
παρηορκά.
Δεν ξεχνούμεν ούτε την γην-μας που ναι θαμμένοι
οι πρόγονοί-μας
τζαι όσος χρόνος τζαι αν περάσει, θα είναι πάντα
στη θύμησή-μας,
ώσπου η μέρα θα ξημερώσει, που έννα γίνει ξανά
δική-μας».
Κύπριου Λαϊκού Ποιητή |
|
|
